Gökyüzünde Gezebiliyorken

Fevzican Çelik, insanın kendisiyle kurduğu o kırılgan ve çoğu zaman yorucu ilişkiye odaklandığı çarpıcı bir anlatı dünyası sunuyor. Yalnızlık, yabancılaşma, arayış ve içsel çatışmalar; gündelik hayatın içinden geçen karakterlerin hikâyelerinde sade ama etkileyici bir dille hayat buluyor.

Bir barda başlayan sorgulamalar, bir asansörde kesişen hayatlar, geçmişle yüzleşmeler ve yarım kalmış duygular... Bu kitapta her hikâye, okuru kendi iç sesine biraz daha yaklaştıran bir kapı aralıyor. Sıradan görünen anların içinde saklı derinlik, metinler ilerledikçe daha görünür hale geliyor.

Fevzican Çelik, okuru sadece bir hikâyenin içine değil; aynı zamanda kendi düşüncelerinin ve duygularının içine davet ediyor. Her sayfada, tanıdık bir his, bastırılmış bir soru ya da unutulmuş bir an kendini hatırlatıyor.

Gökyüzünde Gezebiliyorken, büyük cevaplar sunmuyor ama doğru soruları sormaktan da çekinmiyor. Ve belki de bu yüzden, okunduğunda bitmeyen, zihinde kalmaya devam eden bir kitap haline geliyor.

(Tanıtım Bülteninden)